niedziela, 26 czerwca, 2022
Strona główna Biologia SZTUCZNE ZAWSZE BĘDZIE GORSZE

SZTUCZNE ZAWSZE BĘDZIE GORSZE

Długotrwałe sztuczne rozmnażanie ryb łososiowatych powoduje zmniejszenie wielkości składanej przez nie ikry. Wskazują na to obserwacje grupy kanadyjskich uczonych, którzy stwierdzili, że u trzymanych w niewoli czawyczy (jednego z gatunku pacyficznych łososi) w ciągu 20 lat średnia waga ziarna ikry spadła z 0,27 do 0,20 g. Powodem tych zmian są łagodne hodowlane warunki, które pozwalają samicom składać mniejszą ikrę. Inaczej jest w dzikiej przyrodzie. Z większej ikry bowiem wykluwa się większy wylęg, którego szanse na przeżycie w naturze są znacznie większe.

Samice ryb łososiowatych muszą więc składać mniejszą liczbę ikry, ale za to większą, wyposażoną w dużą ilość substancji pokarmowych. Ponieważ wielkość ikry jest cechą przekazywaną potomstwu, w hodowli bardzo szybko zaczynają przeważać samice składające małą ikrę. Problem się pojawia, gdy takimi wyhodowanymi rybami zarybiamy otwarte wody, a to przecież robi się powszechnie na całym świecie. Większość łowisk z rybami łososiowatymi poddana jest tak silnej wędkarskiej presji, że trzeba zarybieniami wspomagać w nich naturalną populację. Jednak wprowadzanie ryb, które będą składać mniejszą ikrę, może być szkodliwe dla naturalnych populacji, bo w przypadku krzyżowania się dzikich ryb z hodowlanymi, ich potomstwo będzie miało mniejszą szansę przeżycia. Konieczna jest więc częsta wymiana tarlaków w ośrodkach zarybieniowych, żeby niedopuścić do pojawienia się zmian w wielkości ikry.

ZOSTAW ODPOWIEDŹ

Please enter your comment!
Please enter your name here

- Advertisment -

Most Popular

Recent Comments