czwartek, 29 września, 2022
Strona główna Feeder Tańcząca szczytówka

Tańcząca szczytówka

Swingtip to niezwykle czuły sygnalizator brań przymocowany miękkim przegubem do szczytówki. Drgająca szczytówka, czyli picker, jej rzeczna odmiana zwana feederem oraz kołysząca się  szczytówka swingtip to trzy siostrzane metody gruntowe. Cała trójka ma  wspólną cechę: funkcję sygnalizatora brań pełnią ich  szczytówki. 

Czuła i skuteczna

Metody te przywędrowały do Polski z Zachodu w końcu lat osiemdziesiątych i w krótkim czasie zrewolucjonizowały nasze wędkarstwo gruntowe. Okazało się, że zamiast topornych denek, w których stosuje się wielkie przelotowe ciężarki,  można używać delikatnych  wędzisk z lekkimi zestawami, obciążonymi tylko koszyczkiem zanętowym lub bardzo małą porcją ołowiu. Skojarzenie delikatnego zestawu, precyzyjnego nęcenia i czułego sygnalizatora brań okazało się bardzo skuteczne. Nowe metody szybko zyskały wielu zwolenników. 

Jednak nie wszystkie trzy stały się  równo popularne. Dziś bardzo często widuje się wędkarzy pochylonych nad pickerami albo zapatrzonych w zadarte do góry szczytówki feederów,  natomiast łowców posługujących  się swingtipem spotyka się rzadko. Tymczasem podczas połowów w wodzie stojącej swingtip jest znacznie bardziej użyteczny od pickera.

Techniczne detale

Wędzisko do metody swigtip ma dość sztywną szczytówkę z przelotką zaopatrzoną w nagwintowane gniazdo. Do tego gniazda wkręca się szczytówkę, która zwisa na miękkim przegubie. Gdy się odchyli od pionu, sygnalizuje branie. Zwisająca szczytówka to plastikowy pręt lub rurka o długości od 20 do 40 cm. Są na niej  jedna lub dwie przelotki i giętki łącznik zakończony mosiężną śrubką, którą się wkręca w szczytową przelotkę wędziska. To gwintowe połączenie pozwala do tego samego wędziska dokładać różne zwisające szczytówki, a więc   dopasować  się do rozmaitych warunków panujących na łowisku. 

Przy zarzucaniu luźna szczytówka nie jest przeszkodą,  ponieważ o jej ułożeniu decyduje wysnuwająca się żyłka. Im lżejsza jest luźna szczytówka, a cięższy zestaw, tym łatwiej się rzuca. Jednak  rzuty przez głowę raczej nie wchodzą tu w grę. Trzeba zarzucać płynnym ruchem znad barku albo jeszcze lepiej,  układając kij z boku.

Swingtip w pigułce

Po zarzuceniu zestawu odkładamy wędzisko na podpórkę i tak naprężamy żyłkę, żeby zwisająca szczytówka odchyliła się od pionu o 30 – 45 stopni. Im silniejszy wiatr napiera na żyłkę, tym cięższa powinna być zwisająca szczytówka. Im będzie dłuższa, tym wyraźniej zobaczymy każde branie. Dlatego producenci sprzętu oferowali swego czasu od kilkunastu do kilkudziesięciu modeli wymiennych szczytówek. Dziś już tylko w nielicznych sklepach znajdziemy pojedyncze egzemplarze. Nie ma z czego wybierać. 

Skuteczne modyfikacje 

Wędkarze na własny użytek modyfikowali szczytówki. Sprawdzoną przeróbką był montaż ruchomego mosiężnego ciężarka na szczytówce.  Gdy napór wody i wiatru na żyłkę jest niewielki, ciężarek należy przesunąć do góry, w stronę miękkiego połączenia. Im trudniejsze warunki łowienia, tym bardziej należy dociążyć koniec zwisającej szczytówki przesuwając go ku dołowi. Co prawda cięższa szczytówka jest mniej czuła, bo przy braniu ryba musi pokonać większy opór, ale za to  rzadziej pokazuje fałszywe brania, bo jest mniej podatna  na działanie  wiatru i fal.

Sygnalizacja w każdych waruunkach

Zwisająca szczytówka pokazuje zarówno brania zwykłe, kiedy ryba napręża żyłkę, jak również  takie, które w metodach spławikowych nazywamy wkładaniem. W swingtipie jest to luzowanie żyłki. Gdy zwisająca szczytówka jest długa, brania widać  wyraźnie, bo odchylenia bywają bardzo znaczne. Na pewno widać je lepiej niż uginającego  się pickera. Ma to znaczenie zwłaszcza dla wędkarzy o słabym wzroku. 

Metoda swingtipu ma jeszcze i tę przewagę nad pickerem, że niezależnie od tego, jak bardzo  przy braniu wychyla się szczytówka, ryba czuje zawsze ten sam niewielki opór. W metodzie drgającej szczytówki im większe  ugięcie, tym większy jest także opór, jaki ryba musi pokonać. Podczas brania drży całe wędzisko. W metodzie swingtipu wędzisko pozostaje nieruchome, wychyla się tylko zwisająca szczytówka, a biorąca ryba nie czuje zwiększonego oporu. Przy gwałtownych braniach zapewne nie gra to wielkiej roli, jednak przy słabym żerowaniu i łowieniu ostrożnych dużych ryb swingtip jest lepszy od  pickera. Poza tym wędkarz łowiący metodą swingtipu nie musi być aż tak skoncentrowany, jak przy metodzie pickera. Tam, chcąc łowić poprawnie, trzeba cały czas trzymać rękę na rękojeści wędziska. Zacięcie spóźnione o ułamek sekundy często powoduje, że ryba  wypluwa przynętę, bo opór mocno wygiętej szczytówki jest zbyt duży. Przy swingtipie nieznacznie spóźnione zacięcie nie przynosi szkody.  Dzięki długiej zwisającej szczytówce ryba może odpłynąć z przynętą nawet na odległość kilkudziesięciu centymetrów nie czując przy tym zwiększonego oporu.

W metodzie pickera wędzisko musi być ustawione równolegle do brzegu lub pod niewielkim skosem. Swingtip ma tę zaletę,  że wędzisko możemy trzymać równolegle lub prostopadle w stosunku do linii brzegu. Jeżeli więc mamy mało miejsca, bo łowimy na przykład w przerwie pomiędzy krzakami lub trzcinami, to swingtip zapewni nam zdecydowanie  większe możliwości.

Z feederem na warsztat

Jeśli ktoś chciałby łowić tą metodą, lecz  w pobliskim sklepie nie ma odpowiedniego wędziska, to może spróbować dostosować sprzęt we własnym zakresie. Gdzieniegdzie można jeszcze kupić szczytowe przelotki do swingtipu, to znaczy takie,  które mają  nagwintowany otwór. Wystarczy założyć taką przelotkę do lekkiej gruntówki i już można  dokręcać dowolnie wybrane zwisające szczytówki. 

Jeżeli takiej przelotki i łączonych na gwint wymiennych szczytówek nie uda się kupić, można skorzystać z  rozwiązania stosowanego w wędkarstwie podlodowym. Tam, żeby  łatwo było  wymieniać kiwaki, wtyka się je do  kawałków igelitowych  rurek, a ostatnią przelotkę dowiązuje  2 – 3 cm od końca szczytówki. Operacja wymiany polega na tym, że igelitową rurkę, w której już tkwi kiwak, nasuwa się  na wolny koniuszek szczytówki pozostawiony poza przelotką. Tak samo możemy przerobić swoje wędzisko gruntowe. Ostatnią przelotkę  przywiązujemy  kilka centymetrów przed końcem szczytówki i na ten koniec  wciskamy rurkę igelitową z dodatkową szczytówką. 

Oczywiście takie szczytówki też łatwo zrobić we własnym zakresie. Niekoniecznie z regulowanym obciążeniem, bo to już wymaga pomocy fachowca, ale zwykłe, o różnej długości , tym samym i różnym ciężarze, też się przecież przydadzą. Przelotki mocowane na tych zwisających szczytówkach można zrobić z twardego nierdzewnego drutu. Podczas wyrzutu, zacinania i holu nie przenoszą żadnych obciążeń,  więc z pewnością żyłki nie uszkodzą. Jako materiału, na giętki łącznik można użyć kawałka miękkiej rurki silikonowej albo zwykłego rowerowego wentyla. Zwisającą szczytówkę najlepiej pomalować na kolor jaskrawoczerwony.

Swingtip jest już rzadko  stosowany, a w książkach i branżowych pismach od dawna się o nim nie wspomina. Firmy wytwarzające sprzęt wędkarski też z produkcji oprzyrządowania do swintipu chyba się wycofały. Można jednak być pewnym, że za jakiś czas ktoś na nowo odkryje tę rewelacyjną metodę, bo zalety zwisającej szczytówki są niezaprzeczalne. Wystarczy spróbować.

Poprzedni artykułODRA PRZY KLENICY
Następny artykułOSTOJA I ŻEROWISKO

ZOSTAW ODPOWIEDŹ

Please enter your comment!
Please enter your name here

- Advertisment -

Most Popular

Recent Comments