{"id":6229,"date":"2005-01-03T13:36:00","date_gmt":"2005-01-03T12:36:00","guid":{"rendered":"http:\/\/wedkarz.dkonto.pl\/?p=6229"},"modified":"2021-11-05T13:40:09","modified_gmt":"2021-11-05T12:40:09","slug":"posrod-rzek-i-jezior-ojmiakonu","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/wedkarz.pl\/index.php\/2005\/01\/03\/posrod-rzek-i-jezior-ojmiakonu\/","title":{"rendered":"PO\u015aR\u00d3D RZEK I JEZIOR OJMIAKONU"},"content":{"rendered":"\n

Syberia to s\u0142owo, na kt\u00f3rego d\u017awi\u0119k moje serce przy\u015bpiesza. W\u0119dkarstwo to zaj\u0119cie, kt\u00f3re sprawia mi przyjemno\u015b\u0107. Jad\u0105c wi\u0119c na Syberi\u0119, zabra\u0142em w\u0119dk\u0119. I cho\u0107 nie wszystko potoczy\u0142o si\u0119 zgodnie z planem, wynik – mimo g\u0142odu, komar\u00f3w i trud\u00f3w w\u0119dr\u00f3wki – by\u0142 pozytywny.<\/p>\n\n\n\n

\"\"<\/figure>\n\n\n\n

Nasz wyjazd mia\u0142 charakter naukowy, tote\u017c by\u0142 w cz\u0119\u015bci finansowany przez nasz\u0105 uczelni\u0119 – Uniwesytet Wroc\u0142awski. Trudy, ale i przyjemno\u015bci wyjazdu by\u0142y udzia\u0142em trzech os\u00f3b \u2013 Grze\u015bka, Tomka i moim. Z wykszta\u0142cenia, jak i zami\u0142owania, jeste\u015bmy biologami. Ca\u0142a wyprawa, \u0142\u0105cznie z dojazdem na Wy\u017cyn\u0119 Ojmiako\u0144sk\u0105, trwa\u0142a dwa miesi\u0105ce.<\/p>\n\n\n\n

\"\"<\/figure>\n\n\n\n

P\u00f3\u0142nocny biegun zimna
Naszym celem by\u0142o jezioro \u0141abynkyr w Jakucji, dok\u0142adniej – na Wy\u017cynie Ojmiako\u0144skiej (Syberia). Rejon ten s\u0142ynie z tego, \u017ce zimy s\u0105 tu bardzo mro\u017ane, a lata gor\u0105ce. Roczna rozpi\u0119to\u015b\u0107 temperatur mo\u017ce si\u0119ga\u0107 100 st. C. Najni\u017csz\u0105 temperatur\u0119 zanotowano tu w 1938 r. Wynosi\u0142a minus 77,8 st.C.

Jezioro \u0141abynkyr ma 14 km d\u0142ugo\u015bci, 4 km szeroko\u015bci, 60 m g\u0142\u0119boko\u015bci. Zag\u0142\u0119bienie to powsta\u0142o w wyniku uderzenia meteoru w powierzchni\u0119 Ziemi. Jezioro le\u017cy w g\u00f3rach Suntar – Chajata, kt\u00f3re s\u0105 przed\u0142u\u017ceniem pasma G\u00f3r Wierchoja\u0144skich.<\/p>\n\n\n\n

Pardwy, nied\u017awied\u017a
z wilkiem i ryby
Drugiego dnia naszej w\u0119dr\u00f3wki wzd\u0142u\u017c rzeki Kujdusun, wieczorem zetkn\u0119li\u015bmy si\u0119 z przejawami tutejszego \u017cycia. Sp\u0142oszyli\u015bmy stado pardw objadaj\u0105cych si\u0119 jagodami. Nieco dalej spostrzegli\u015bmy odci\u015bni\u0119te w b\u0142ocie, tu\u017c obok siebie, tropy wilka i nied\u017awiedzia. Miejsce by\u0142o urzekaj\u0105ce. Znajdowali\u015bmy si\u0119 w lesie, co ciekawe – li\u015bciastym (w tym rejonie Jakucji ro\u015bnie g\u0142\u00f3wnie modrzew). Tam, gdzie las si\u0119 ko\u0144czy\u0142, z ziemi wyrasta\u0142a nagle \u0142ysa g\u00f3ra o kszta\u0142cie wulkanicznego sto\u017cka. U jej podn\u00f3\u017ca, jednocze\u015bnie skrajem lasu, leniwie p\u0142yn\u0119\u0142a niewielka rzeka. Na jej powierzchni dostrzegli\u015bmy kilka kr\u0119g\u00f3w, a potem w wodzie do\u015b\u0107 wyra\u017an\u0105 sylwetk\u0119 ryby. Po zwalonym drzewie zszed\u0142em na rzeczn\u0105 \u0142ach\u0119, za\u0142o\u017cy\u0142em ma\u0142\u0105 wir\u00f3wk\u0119 i rzuci\u0142em j\u0105 w pobli\u017ce tego obiecuj\u0105cego miejsca. W chwil\u0119 p\u00f3\u017aniej poczu\u0142em op\u00f3r miotaj\u0105cej si\u0119 ryby. Wkr\u00f3tce zdobycz le\u017ca\u0142a ju\u017c na brzegu. By\u0142 to harius, syberyjski lipie\u0144. \u015awietnie! W ci\u0105gu p\u00f3\u0142godziny z\u0142owi\u0142em dwa nast\u0119pne, a nast\u0119pnego ranka jeszcze sze\u015b\u0107 pi\u0119knych okaz\u00f3w.<\/p>\n\n\n\n

\"\"<\/figure>\n\n\n\n

Opuszczaj\u0105c nazajutrz to pe\u0142ne uroku miejsce s\u0105dzili\u015bmy, \u017ce poma\u0142u wkraczamy w obszar nietkni\u0119tej, dzikiej, syberyjskiej przyrody. S\u0105 ju\u017c ryby, zapewne b\u0119d\u0105 grzyby, le\u015bne owoce\u2026 Jeszcze nie wiedzieli\u015bmy, jak bardzo mylne by\u0142y te nasze wyobra\u017cenia.<\/p>\n\n\n\n

  • Jeden, dwa, trzy\u2026 – licz\u0119. – Ponad trzydzie\u015bci – tyle komar\u00f3w zabi\u0142em jednym klapni\u0119ciem r\u0119ki. To dlatego na g\u0142owach nosimy moskitiery. Bez nich d\u0142u\u017csze przebywanie na wolnym powietrzu by\u0142oby uci\u0105\u017cliwe, a nawet niemo\u017cliwe. Komar w kawie, herbacie, kawa\u0142ku mi\u0119sa lub w\u015br\u00f3d kartek notesu by\u0142 czym\u015b normalnym.<\/li><\/ul>\n\n\n\n

    G\u0142od\u00f3wka
    W ci\u0105gu nast\u0119pnych kilku dni nasze zapasy prowiantu si\u0119 wyczerpa\u0142y. Zosta\u0142o tylko kilka tzw. gor\u0105cych kubk\u00f3w. Atmosfera sta\u0142a si\u0119 napi\u0119ta. To ju\u017c nie przelewki. Mocno os\u0142abieni doszli\u015bmy do rzeki i rozbili\u015bmy tam ob\u00f3z. Niestety, mimo usilnych stara\u0144 nadzieje na rybn\u0105 kolacj\u0119 spe\u0142z\u0142y na niczym. Musieli\u015bmy si\u0119 obej\u015b\u0107 zupk\u0105 w proszku. Nastroje by\u0142y niet\u0119gie.<\/p>\n\n\n\n

    \"\"<\/figure>\n\n\n\n

    Nast\u0119pnego ranka zwin\u0119li\u015bmy namiot i po r\u00f3wnie \u201ctre\u015bciwym\u201d posi\u0142ku ruszyli\u015bmy dalej. Zamierzali\u015bmy dotrze\u0107 do grupy jezior zwanych Ma\u0142ymi Jeziorami \u0141abynkyru. Stamt\u0105d do samego \u0141abynkyru by\u0142 ju\u017c tylko dzie\u0144 drogi. Nasta\u0142 wiecz\u00f3r, a plan nie zosta\u0142 zrealizowany. Brudni, s\u0142abi, z nieca\u0142ym litrem wody w butelce zaszyli\u015bmy si\u0119 w \u015bpiworach. Rano o pustych \u017co\u0142\u0105dkach powlekli\u015bmy si\u0119 dalej. Po przej\u015bciu kilku kilometr\u00f3w znale\u017ali\u015bmy si\u0119 na bagnach. Stracili\u015bmy orientacj\u0119, a z naszej mapy nic sensownego nie dawa\u0142o si\u0119 wyczyta\u0107. W pewnej chwili daleko na horyzoncie spostrzegli\u015bmy odblask wody. Zmordowani poszli\u015bmy w tamtym kierunku, brn\u0105c przez podmok\u0142\u0105 \u0142\u0105k\u0119. Si\u0142 dodawa\u0142a nam nadzieja, \u017ce b\u0119d\u0105 tam ryby. Na szcz\u0119\u015bcie okaza\u0142o si\u0119, \u017ce to jedno z tej grupy jezior, do kt\u00f3rych zamerzali\u015bmy dotrze\u0107.
    W rybnej oazie, czyli \u0142apaj szczupaka!<\/p>\n\n\n\n

    \"\"<\/figure>\n\n\n\n

    Wreszcie stan\u0119li\u015bmy na brzegu. Roz\u0142o\u017cy\u0142em w\u0119dk\u0119, za\u0142o\u017cy\u0142em niewielk\u0105 blaszk\u0119 i rzuci\u0142em w otch\u0142a\u0144 kryszta\u0142owo czystej wody. Poderwa\u0142em przyn\u0119t\u0119 z dna. Po chwili poczu\u0142em niewielki op\u00f3r. Niewiarygodne, pierwszy rzut i ju\u017c jest! Na brzegu l\u0105duje niewielki oko\u0144. A wi\u0119c s\u0105 ryby! Bardzo si\u0119 cieszymy.

    Kiedy tak wyci\u0105ga\u0142em kolejne okonie, jaki\u015b metr ode mnie co\u015b podp\u0142yn\u0119\u0142o do brzegu. To co\u015b by\u0142o pod\u0142u\u017cne, du\u017ce, macha\u0142o p\u0142etwami i wygl\u0105da\u0142o jak wielki szczupak.<\/p>\n\n\n\n

    • Nie podchod\u017acie – powiedzia\u0142em do koleg\u00f3w, wskazuj\u0105c palcem miejsce, gdzie znajdowa\u0142a si\u0119 ryba. Przez chwil\u0119 sta\u0142em jak wmurowany, nie bardzo wiedz\u0105c, co robi\u0107. W\u0119dk\u0105 i tak go nie z\u0142api\u0119. Stoi w\u015br\u00f3d sitowia, wi\u0119c przyn\u0119ty tam nie poprowadz\u0119. Poza tym to do\u015b\u0107 niecodzienna sytuacja. Szczupak jest metr ode mnie, a ja mam go \u0142owi\u0107 w\u0119dk\u0105? Obejrza\u0142em si\u0119 za siebie i zobaczy\u0142em odpowiednie w takiej sytuacji narz\u0119dzie. Tu\u017c obok mnie le\u017ca\u0142 suchy, ale odpowiednio gruby i w miar\u0119 prosty konar. W sam raz, \u017ceby nim szczupaka przynajmniej og\u0142uszy\u0107. Chwyci\u0142em go i pochyli\u0142em si\u0119 nad wod\u0105. Kiedy przyj\u0105\u0142em ju\u017c odpowiedni\u0105 pozycj\u0119 i poczu\u0142em smak pieczonej ryby, ujrza\u0142em, jak niedosz\u0142y obiad, rozbryzguj\u0105c wod\u0119, wykonuje b\u0142yskawiczny zwrot i zmyka. Szczupak znikn\u0105\u0142 w g\u0119stwinie unosz\u0105cych si\u0119 na tafli wody ro\u015blinek – jak gdyby miniatura bia\u0142ych grzybieni, kt\u00f3re falowa\u0142y na wzburzonej przez ryb\u0119 powierzchni. Sta\u0142em z konarem w r\u0119ku kompletnie og\u0142upia\u0142y. Za namow\u0105 moich kompan\u00f3w rzuci\u0142em blaszk\u0119 w kierunku uciekiniera. Gdy tylko zacz\u0105\u0142em j\u0105 \u015bci\u0105ga\u0107, poczu\u0142em – ku mojemu zaskoczeniu – silny op\u00f3r. Jest! Siedzi! Tu\u017c pod powierzchni\u0105 wody ujrzeli\u015bmy wielkie wij\u0105ce si\u0119 cielsko. Potem nast\u0105pi\u0142o ciche \u201cpyk\u201d i \u017cy\u0142ka si\u0119 poluzowa\u0142a. P\u0119k\u0142 stalowy przypon.<\/li><\/ul>\n\n\n\n

      Pomy\u015bla\u0142em sobie, \u017ce to ju\u017c po zawodach, ale na wszelki wypadek i bez wi\u0119kszego przekonania jeszcze raz rzuci\u0142em przyn\u0119t\u0119. Tym razem by\u0142 to wobler. Pierwszy rzut – nic. Drugi\u2026 jest! Ponownie kocio\u0142 w wodzie i ryba umyka. Powiedzia\u0142em ch\u0142opakom, \u017ce jak si\u0119 zn\u00f3w zaczepi i zdo\u0142am go przyci\u0105gn\u0105\u0107 do brzegu, maj\u0105 po niego wskoczy\u0107 do wody. O dziwo, szczupak po raz trzeci chwyta przyn\u0119t\u0119! Udaje mi si\u0119 go podprowadzi\u0107, reszty dokonuj\u0105 moi kompani. Pi\u0119kna sztuka! Bierzemy miar\u0119 – sto pi\u0119\u0107 centymetr\u00f3w. Przy okazji odzyskuj\u0119 utracon\u0105 chwilowo blaszk\u0119 (z\u0142ota tr\u00f3jka), kt\u00f3ra jeszcze tkwi w pysku naszej zdobyczy.<\/p>\n\n\n\n

      Decydujemy, \u017ce dla zregenerowania si\u0142 pozostaniemy w tym uroczym miejscu przez nast\u0119pne dwa dni.<\/p>\n\n\n\n

      U celu, ale nie tak mia\u0142o by\u0107
      To by\u0142 widok straszny, przygn\u0119biaj\u0105cy. Ze szczytu wysokiego wzg\u00f3rza ogl\u0105damy tragiczne skutki \u017cywio\u0142u. Setki hektar\u00f3w popalonych i uschni\u0119tych drzew. W po\u0142owie lat 90. dosz\u0142o do wielkiego po\u017caru, kt\u00f3ry zmieni\u0142 tutejszy krajobraz. Nie jest to \u015bwie\u017ce pogorzelisko, wi\u0119c przyroda do pewnego stopnia odrodzi\u0142a si\u0119. Niestety znaczne obszary pokryte martwymi, popalonymi drzewami \u2013 modrzewiami \u2013 przypominaj\u0105 o kl\u0119sce. Niekt\u00f3re drzewa opar\u0142y si\u0119 jednak \u017cywio\u0142owi i mimo widocznych \u015blad\u00f3w nadpalenia zieleni\u0105 si\u0119, daj\u0105c nadziej\u0119 na przysz\u0142o\u015b\u0107.<\/p>\n\n\n\n

      W oddali ujrzeli\u015bmy jasny obszar otoczony g\u00f3rami – oto przed nami rozpo\u015bciera\u0142 si\u0119 p\u00f3\u0142nocny skrawek jeziora \u0141abynkyr. Ju\u017c wiedzieli\u015bmy, \u017ce nie znale\u017ali\u015bmy tu tego, czego\u015bmy oczekiwali. Wystarczy\u0142o si\u0119 rozejrze\u0107. Wok\u00f3\u0142 tylko suche, popalone kikuty drzew. Mimo wszystko przenika\u0142o mnie st\u0142umione uczucie spe\u0142nienia. Przed oczami migota\u0142 mi ten ma\u0142y niebieski punkt na mapie, w kt\u00f3ry wpatrywa\u0142em si\u0119 przez dwa lata. W\u0142a\u015bnie znajdowa\u0142em si\u0119 ledwie kilometr od niego! Natarczywie powraca\u0142a jednak my\u015bl, \u017ce wyobra\u017ania podsuwa\u0142a ca\u0142kiem inny obraz.<\/p>\n\n\n\n

      \"\"<\/figure>\n\n\n\n

      Zeszli\u015bmy w dolin\u0119, \u017ceby wzd\u0142u\u017c wyp\u0142ywaj\u0105cej z jeziora rzeki dotrze\u0107 do jego brzeg\u00f3w. Rzeka robi\u0142a imponuj\u0105ce wra\u017cenie. Szeroka na kilkadziesi\u0105t metr\u00f3w, z mn\u00f3stwem grzyw na powierzchni, rozbija\u0142a si\u0119 w szale\u0144czym tempie o liczne g\u0142azy. Jezioro \u0141abynkyr stwarza\u0142o niezwyk\u0142\u0105, mistyczn\u0105 atmosfer\u0119. Kryszta\u0142owo czysta woda i kamienisty brzeg, wok\u00f3\u0142 pos\u0119pne g\u00f3ry ze stercz\u0105cymi martwymi drzewami, a do tego odpowiednie t\u0142o d\u017awi\u0119kowe: ponure zawodzenie p\u0142ywaj\u0105cych gdzie\u015b daleko nur\u00f3w. A ca\u0142y m\u00f3j po\u0142\u00f3w to jeden harius. Jutro st\u0105d spadamy. Zmusza nas do tego perspektywa g\u0142odu. Postanawiamy wraca\u0107 do naszej rybnej oazy, nad jeziora Ma\u0142ego \u0141abynkyru. W drodze powrotnej przez dwa dni \u017cywimy si\u0119 jagodami, gotowanymi str\u0105kami wyki i kwiatami dzwonk\u00f3w\u2026<\/p>\n\n\n\n

      Okoniowe eldorado
      Dotarli\u015bmy nad jezioro, ale przed decyzj\u0105, czy si\u0119 nad jego brzegami zatrzymamy, chcemy sprawdzi\u0107 jego mo\u017cliwo\u015bci. Ch\u0142opcy spocz\u0119li nawet nie zdejmuj\u0105c plecak\u00f3w, a ja w otch\u0142a\u0144 nieznanej wody rzuci\u0142em blaszk\u0119. W rezultacie kilkunastu rzut\u00f3w wy\u0142owi\u0142em par\u0119 okonk\u00f3w i ma\u0142ego szczupaka. Nie by\u0142 to wynik pora\u017caj\u0105cy, ale postanawiamy zaryzykowa\u0107. Zostajemy.<\/p>\n\n\n\n

      W tafli jeziora przegl\u0105da\u0142y si\u0119 drzewa i go\u0142e szczyty g\u00f3r Suntar – Chajata. Zale\u017cnie od pogody krajobraz si\u0119 zmienia\u0142. Raz by\u0142 \u0142agodny i zach\u0119ca\u0142 do spaceru po g\u00f3rskich szczytach, kiedy indziej srogi, niego\u015bcinny, z przewalaj\u0105cymi si\u0119 po niebie ciemnymi, ci\u0119\u017ckimi chmurami. Jezioro okaza\u0142o si\u0119 bardzo p\u0142odne, obfitowa\u0142o w du\u017ce ilo\u015bci okoni. W dobrym miejscu co drugi rzut ko\u0144czy\u0142 si\u0119 wy\u0142owieniem ryby, a 30 – centymetrowe garbusy nie by\u0142y rzadko\u015bci\u0105. Pewnego dnia w ci\u0105gu dw\u00f3ch godzin wyj\u0105\u0142em oko\u0142o stu sztuk. Zdarzy\u0142o si\u0119 nawet tak, \u017ce za jednym rzutem i na jedn\u0105 przyn\u0119t\u0119 z\u0142owi\u0142em okonia i szczupaka. Za ka\u017cdym razem, gdy przy brzegu jeziora my\u0142em d\u0142onie, podp\u0142ywa\u0142o kilka zwabionych t\u0105 czynno\u015bci\u0105 okonk\u00f3w.<\/p>\n\n\n\n

      \"\"<\/figure>\n\n\n\n

      Jak Jakut z nied\u017awiedziem, czyli jak Polak z Jakutem
      To si\u0119 zdarzy\u0142o ju\u017c w dalszej powrotnej drodze. W miejscu, gdzie powinien rosn\u0105\u0107 las, brniemy przez k\u0119py syberyjskich traw. Plecaki ci\u0105\u017c\u0105, w \u017co\u0142\u0105dkach pustka, a przed nami jeszcze 50 kilometr\u00f3w. Tragedia. Nagle\u2026<\/p>\n\n\n\n

      • Nied\u017awied\u017a – krzykn\u0105\u0142 Tomek. Po chwili si\u0119 okaza\u0142o, \u017ce kilkadziesi\u0105t metr\u00f3w od nas jest nie jeden nied\u017awied\u017a, lecz a\u017c trzy: matka z m\u0142odymi. Tego samego dnia ku naszemu zdumieniu spotkali\u015bmy Jakut\u00f3w. Nie sama ich obecno\u015b\u0107 by\u0142a zaskakuj\u0105ca, lecz pow\u00f3d, dla kt\u00f3rego si\u0119 tu znale\u017ali – przyjechali traktorem, by nakosi\u0107 trawy na siano dla swojej krowy.<\/li><\/ul>\n\n\n\n

        Jakuci zgodzili si\u0119 zawie\u017a\u0107 nas do Tomtora, najbli\u017cszej wioseczki, zamieszkanej przez 800 os\u00f3b. Pomogli\u015bmy im w sianokosach, oni nas nakarmili, a potem przenocowali w jednej z kilku chat, w kt\u00f3rych mieszkali latem. Z rana poszed\u0142em na ryby. Jakutom obieca\u0142em, \u017ce tym, co z\u0142owi\u0119, z nimi si\u0119 podziel\u0119. Przyj\u0119li to z ch\u0119ci\u0105, ale i pow\u0105tpiewaniem. Wprawdzie w rzece s\u0105 hariusy, powiedzieli, ale \u201cb\u0119dzie dobrze, je\u017celi co\u015b z\u0142apiecie\u201d.

        By\u0142a to niewielka odnoga Kujdusunu, kt\u00f3ra odchodzi\u0142a od g\u0142\u00f3wnego koryta, by niebawem zn\u00f3w si\u0119 z nim po\u0142\u0105czy\u0107.<\/p>\n\n\n\n

        \"\"<\/figure>\n\n\n\n

        Gde ty lowil?
        Woda w rzece by\u0142a kryszta\u0142owo prze\u017aroczysta. Ryby mog\u0142y si\u0119 kry\u0107 tylko w do\u0142ach. Rzuci\u0142em ma\u0142\u0105 obrot\u00f3wk\u0119 w do\u015b\u0107 wolno p\u0142yn\u0105cy nurt – tak, aby blacha spenetrowa\u0142a g\u0142\u0119boczek. Jeszcze nie zd\u0105\u017cy\u0142a dop\u0142yn\u0105\u0107 do jego kraw\u0119dzi, kiedy z przeciwnego brzegu uderzy\u0142 w ni\u0105 harius. Kolejny rzut. Tym razem blacha przesz\u0142a nad do\u0142em. Za ni\u0105 pop\u0142yn\u0105\u0142 pi\u0119kny du\u017cy harius, ale na atak si\u0119 niestety nie zdecydowa\u0142. Nast\u0119pne pr\u00f3by te\u017c sko\u0144czy\u0142y si\u0119 niczym. Trudno, id\u0119 kilka metr\u00f3w dalej. Woda bardzo p\u0142ytka. Widz\u0119 ma\u0142\u0105 \u0142awic\u0119 harius\u00f3w. Wyci\u0105gam dwa. Przechodz\u0119 przez nadrzeczne zaro\u015bla kilkadziesi\u0105t metr\u00f3w z pr\u0105dem rzeki. Tutaj po\u0142\u00f3w jest obfitszy, a atmosfera wspania\u0142a. Jest bardzo ciep\u0142o, \u015bwieci s\u0142o\u0144ce, rzeka szumi, na drzewie przysiad\u0142a zawsze ciekawska s\u00f3jka syberyjska. Sielank\u0119 psuje jedynie my\u015bl, \u017ce w ka\u017cdej chwili z krzak\u00f3w mo\u017ce wyle\u017a\u0107 ma\u0142y mi\u015b w towarzystwie wielkiej nied\u017awiedzicy. W ko\u0144cu wczoraj widzieli\u015bmy je zaledwie par\u0119 kilometr\u00f3w st\u0105d\u2026<\/p>\n\n\n\n

        W drodze powrotnej postanowi\u0142em jeszcze raz odwiedzi\u0107 jam\u0119, w kt\u00f3rej skry\u0142 si\u0119 du\u017cy harjus. Tym razem nie opar\u0142 si\u0119 mojej blaszce. Kilkana\u015bcie ryb, kt\u00f3re przynios\u0142em do obozowiska, zrobi\u0142o na moich towarzyszach i gospodarzach odpowiednie wra\u017cenie.<\/p>\n\n\n\n

        • Mnogo ryb – rzek\u0142 z uznaniem jeden z Jakut\u00f3w i zapyta\u0142: -Gde ty lowil?<\/li><\/ul>\n\n\n\n

          Wyjazd ten zmieni\u0142 moje wyobra\u017cenie o w\u0119dkowaniu na Syberii. S\u0105dzi\u0142em – naiwnie, jak si\u0119 okaza\u0142o – \u017ce tam w ka\u017cdej rzece i w ka\u017cdym jeziorze od ryb a\u017c si\u0119 kot\u0142uje. Praktyka dowiod\u0142a, \u017ce i takie wody tam istniej\u0105, lecz nie s\u0105 regu\u0142\u0105. Rosja to kraj obfituj\u0105cy w wielkie przestrzenie nietkni\u0119tej przyrody, niekiedy jednak mo\u017cna trafi\u0107 niezbyt szcz\u0119\u015bliwie\u2026<\/p>\n\n\n\n

          Karol Kustusch<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

          Syberia to s\u0142owo, na kt\u00f3rego d\u017awi\u0119k moje serce przy\u015bpiesza. <\/p>\n","protected":false},"author":2,"featured_media":6236,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[63],"tags":[],"class_list":["post-6229","post","type-post","status-publish","format-standard","has-post-thumbnail","hentry","category-za-granica"],"aioseo_notices":[],"aioseo_head":"\n\t\t\n\t\n\t\n\t\n\t\n\t\n\t\t\n\t\t\n\t\t\n\t\t\n\t\t\n\t\t\n\t\t\n\t\t\n\t\t\n\t\t\n\t\t\n\t\t