Lato mia\u0142o si\u0119 ku ko\u0144cowi. \u015awitami jezioro spowija\u0142y mg\u0142y, w powietrzu czu\u0142o si\u0119 zapach ognisk palonych na polach. Trzeci dzie\u0144 siedzia\u0142em u dziadk\u00f3w nad Jeziorem Czeszewskim ko\u0142o Domas\u0142awka. \u0141owi\u0142em p\u0142ocie. Najmniejsze zak\u0142ada\u0142em na \u017cywc\u00f3wk\u0119 i zarzuca\u0142em na skraj poro\u015bni\u0119tego stoku. Polowa\u0142em na w\u0119gorze. W jeziorze by\u0142o ich mn\u00f3stwo, teraz jednak gdzie\u015b znikn\u0119\u0142y.<\/p>\n\n\n\n
Tamtego ranka zrobi\u0142o si\u0119 bardzo zimno. Wiatr z p\u00f3\u0142nocy przeszywa\u0142 do szpiku ko\u015bci. Zag\u0142\u0119bi\u0142em si\u0119 w trzciny, gdzie uwi\u0142em sobie siedlisko z dachem, spod kt\u00f3rego wystawa\u0142y szczyt\u00f3wki w\u0119dek. Mo\u017cna by\u0142o wytrzyma\u0107, ale ryby nie bra\u0142y.<\/p>\n\n\n\n
M\u0119\u017cczy\u017ani weszli do wody i zacz\u0119li rozgrzebywa\u0107 li\u015bcie gr\u0105\u017celi, jakby czego\u015b szukali. K\u0142usownicy! No tak, wyci\u0105gaj\u0105 sznury i\u2026 moje w\u0119gorze! Na sznurach, w k\u0142\u0119bach zielska, wi\u0142y si\u0119 po\u0142yskuj\u0105ce z\u0142otem ryby. M\u0119\u017cczy\u017ani szybko zape\u0142nili siatk\u0119, na haki za\u0142o\u017cyli nowe przyn\u0119ty i sznury zn\u00f3w rzucili do wody. Wsiedli na motor i odjechali.<\/p>\n\n\n\n
Ju\u017c nie czu\u0142em przenikliwego zimna i nie my\u015bla\u0142em o swoich w\u0119dkach. Niczym rabu\u015b podkrad\u0142em si\u0119 do brzeg\u00f3w kana\u0142u, bacznie rozgl\u0105daj\u0105c si\u0119 dooko\u0142a. Wszed\u0142em do wody. Rozgarni\u0119te ro\u015bliny i czarny mu\u0142 na powierzchni wskazywa\u0142y miejsca, gdzie ukryte zosta\u0142y sznury. Szybko namaca\u0142em ko\u0142ek, po chwili uwi\u0105zany do niego pleciony sznurek. Poci\u0105gn\u0105\u0142em. Po kilku metrach ukaza\u0142a si\u0119 wielka, kolejowa \u015bruba, p\u00f3\u0142 metra dalej hak z nabit\u0105 ros\u00f3wk\u0105. Poczu\u0142em si\u0119 nieswojo. Z odraz\u0105 odrzuci\u0142em k\u0142usownicz\u0105 wyrzutk\u0119 i uciek\u0142em do swojej kryj\u00f3wki. W\u0119dki sta\u0142y nietkni\u0119te. Do wieczora ryby nie bra\u0142y.<\/p>\n\n\n\n
Nazajutrz, jeszcze przed \u015bwitem, pobieg\u0142em nad rowek. Pospiesznie poci\u0105ga\u0142em za sznurki i wyci\u0105ga\u0142em w\u0119gorze, kt\u00f3re pakowa\u0142em do torby przewieszonej przez rami\u0119. By\u0142y du\u017ce, t\u0142uste i z\u0142ote. Z kilku nie spos\u00f3b by\u0142o wydoby\u0107 haka, wi\u0119c rozpruwa\u0142em im brzuchy. Musia\u0142em si\u0119 spieszy\u0107, bo zaczyna\u0142o \u015bwita\u0107. Na niekt\u00f3rych sznurach ryb nie by\u0142o. Te od razu zn\u00f3w wrzuca\u0142em do wody. Na haczyki, z kt\u00f3rych \u015bci\u0105ga\u0142em w\u0119gorze, ponownie zak\u0142ada\u0142em ros\u00f3wki.<\/p>\n\n\n\n
Po godzinie siedzia\u0142em jak trusia w swoim trzcinowym sza\u0142asie i bezwiednie spogl\u0105da\u0142em na zarzucone w\u0119dki. W napi\u0119ciu nas\u0142uchiwa\u0142em odg\u0142os\u00f3w budz\u0105cego si\u0119 dnia.<\/p>\n\n\n\n
Obcy pojawili si\u0119 o szar\u00f3wce. Tym razem ba\u0142em si\u0119 ich jednak podgl\u0105da\u0107. Mo\u017ce mnie zobacz\u0105 i wszystkiego si\u0119 domy\u015bl\u0105? Wola\u0142em ich wizyt\u0119 przeczeka\u0107 w kryj\u00f3wce.<\/p>\n\n\n\n
Nast\u0119pnego ranka wypadki potoczy\u0142y wed\u0142ug narzuconego przeze mnie scenariusza. Rabusiom (rozpozna\u0142em w nich meliorant\u00f3w reguluj\u0105cych okoliczne rzeczki) sprz\u0105tn\u0105\u0142em noc\u0105 \u0142up sprzed nosa. Dwa lub trzy w\u0119gorze, kt\u00f3re zdj\u0119li ze sznur\u00f3w, ich nie zadowoli\u0142o. Kategorycznie stwierdzili, \u017ce w\u0119gorze z kana\u0142u wygna\u0142 zimny wiatr. I \u017ce trzeba ju\u017c pr\u00f3bowa\u0107 na g\u0142\u0119bszej wodzie. Zwin\u0119li sw\u00f3j sprz\u0119t i odjechali.<\/p>\n\n\n\n
Na to czeka\u0142em.
Kana\u0142em miejscowi nazywali niewielki dop\u0142yw. P\u0142ytki, zamulony, zaro\u015bni\u0119ty gr\u0105\u017celem i moczark\u0105. W\u0119dkarze odwiedzali go tylko wiosn\u0105, kiedy wype\u0142nia\u0142 si\u0119 du\u017c\u0105 wod\u0105 i p\u0142ocie wp\u0142ywa\u0142y tu na tar\u0142o. Przez pozosta\u0142\u0105 cz\u0119\u015b\u0107 roku woda si\u0119ga\u0142a najwy\u017cej do pasa, wi\u0119c nad kana\u0142 nie zagl\u0105da\u0142 nawet pies z kulaw\u0105 nog\u0105. Bo i po co? W zielsku uwija\u0142y si\u0119 jedynie p\u0142otki, wzdr\u0119gi i okonki nie wi\u0119ksze ni\u017c palec. Dla w\u0119dkarza to \u017cadna zdobycz, ale dla w\u0119gorza rzecz warta zachodu. Melioranci odkryli to w\u0119gorzowe eldorado chyba ubieg\u0142ej jesieni, kiedy kopali rowy na przyleg\u0142ych polach. Co nieco s\u0142ysza\u0142em o w\u0119gorzach ukrytych w mule wyrzuconym przez kopark\u0119.
Po po\u0142udniu nakopa\u0142em wiaderko robak\u00f3w, uszykowa\u0142em w\u0119dki, na deseczce uwi\u0105za\u0142em kilkana\u015bcie przypon\u00f3w. – Id\u0119 na nock\u0119 – oznajmi\u0142em dziadkom.<\/p>\n\n\n\n
Gdy wspominam tamten koniec lata, nie mog\u0119 si\u0119 nadziwi\u0107, sk\u0105d u 17-letniego ch\u0142opaka by\u0142o tyle zawzi\u0119to\u015bci i przebieg\u0142o\u015bci, by wyruszy\u0107 na tak ryzykowny po\u0142\u00f3w.<\/p>\n\n\n\n
W\u0119gorze fascynuj\u0105 mnie po dzi\u015b dzie\u0144. Nauczy\u0142em si\u0119 je \u0142owi\u0107 w\u0142a\u015bnie tamtej nocy. Melioranci pokazali mi, \u017ce w\u0119gorze to ryby zaro\u015bni\u0119tych p\u0142ycizn. P\u00f3\u017aniej to mi si\u0119 potwierdzi\u0142o. Wraz z nastaniem ch\u0142od\u00f3w najwi\u0119cej w\u0119gorzy odnajdowa\u0142em w r\u00f3\u017cnych dziwnych miejscach, cz\u0119sto w zapomnianych starorzeczach, rowach i kana\u0142ach, gdzie wody by\u0142o po kolana. Ale wyci\u0105ga\u0142em je tylko z miejsc, gdzie woda p\u0142yn\u0119\u0142a, cho\u0107by najmniejsz\u0105 stru\u017ck\u0105. Dzwoneczki przy w\u0119dkach zarzuconych w nieruchomej wodzie nie dzwoni\u0142y. W\u0119gorze maj\u0105 niezwykle czu\u0142y w\u0119ch, to g\u0142\u00f3wnie dzi\u0119ki niemu odnajduj\u0105 swoje ofiary. Przede wszystkim te, kt\u00f3re stoj\u0105 w przep\u0142ywaj\u0105cej wodzie lub podwodnym pr\u0105dzie, bo tu zapach rozprzestrzenia si\u0119 najdalej.<\/p>\n\n\n\n
Robert Surmacz<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
Lato mia\u0142o si\u0119 ku ko\u0144cowi. \u015awitami jezioro spowija\u0142y mg\u0142y, w powietrzu czu\u0142o si\u0119 zapach ognisk palonych na polach. <\/p>\n","protected":false},"author":2,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[49],"tags":[],"class_list":["post-3320","post","type-post","status-publish","format-standard","hentry","category-opowiadanie"],"aioseo_notices":[],"aioseo_head":"\n\t\t\n\t\n\t\n\t\n\t\n\t\n\t\t\n\t\t\n\t\t\n\t\t\n\t\t\n\t\t\n\t\t\n\t\t\n\t\t\n\t\t\n\t\t\n\t\t